De ontwikkeling van het prototype met de in het middengeplaatste motor
keerde terug naar de Design en engineering studio's van Rover in augustus 1991.
Tijdens deze fase van de ontwikkeling werkten beide departementen nauw samen.
De wielbasis werd 100 mm langer gemaakt wat dan weer voordeliger werd voor de
binnenruimte. Ook de motorkeuze zorgde voor heel wat problemen. De originele
wagen gebruikte de 1400cc sterke K-series motor. Deze motor was niet krachtig
genoeg om de wagen de "power" te geven die hij verdiende.
Op gebied van "styling" was Gerry McGovern niet te spreken over de koplampen.
De beide kleimodellen hadden uitklappende koplampen, iets wat Gerry totaal niet
passend vond bij de geest van deze wagen. Het kostte hem heel wat moeite
om iedereen ervan te overtuigen dit idee te laten varen.
Ook aan het te hoge "kontje" van de nieuwe MG moest iets gedaan worden.
Volgens Gerry ontbrak het "haren-in-de-wind-gevoel" van de vroegere MG's
in dit model. Er moest eveneens iets gedaan worden
om de wagen een iets meer MG-persoonlijkheid te bezorgen.
Ondertussen evolueerde de nieuwe MG stillaan tot zijn definitieve vorm.
Beetje bij beetje deed Gerry McGovern zijn ding, niet telkens tot tevredenheid
van de techniekers. Gedurende deze periode viel ook de beslissing dat MG zich
met de nieuwe auto niet ging richten tot de Amerikaanse automarkt.
Project Director Nick Fell werd aangesteld om samen met Brian Griffin
de PR3 binnen de 2 jaar in productie te brengen.