Een gedetailleerd rapport werd voorgelegd aan de Rover directie. Daarin werden
uitvoerig de voor- en nadelen van de verschillende modellen besproken. Vanaf dat
moment veranderde de naam van de modellen in MGF-1, MGF-2 en MGF-3 ipv PR1-3.
Hamblin schreef in zijn verslag ook dat hij het haalbaar achtte een wagen te
produceren binnen een tijdspanne van 3 jaar.
Op basis van wat Hamblin had neergeschreven in zijn verslag kon de directie nog geen winnaar aanduiden. Een testrit was dan ook een logisch vervolg. In augustus 1990, na een testrit viel het verdict.
De drie prototypes waren impressionant, maar alle leden van de directie vielen voor de PR3. De middengeplaatse motor was de eindwinnar in de verdere ontwikkeling van de huidige MGF.
In diezelfde maand verscheen er een rapport van de Internal Product Assurance Section van Rover. Indien Rover de nieuwe roadster in de USA op de markt wilde gooien, moesten eerst nog enkele problemen worden opgelost, zoals oa.